Norma postępowania – w jednym z ujęć wypracowanych w polskiej analitycznej teorii prawa wypowiedź dyrektywalna, która określonemu adresatowi, w określonych okolicznościach, wyznacza obowiązek określonego zachowania.
W takim ujęciu norma postępowania nie opisuje zachowania jej adresata ani nie przewiduje, jak adresat faktycznie się zachowa. Wyznacza natomiast zachowanie jako nakazane albo zakazane. Norma postępowania należy tym samym do wypowiedzi pozaopisowych i nie jest prawdziwa ani fałszywa.
Budowa normy postępowania W modelowej strukturze normy postępowania wyróżnia się trzy elementy:
adresata normy – podmiot, któremu norma wyznacza zachowanie; okoliczności – sytuację, w której adresat ma zrealizować wyznaczony przez normę obowiązek; zachowanie – działanie albo zaniechanie, które jest adresatowi nakazane albo zakazane.
Schemat normy można więc przedstawić jako: A w okolicznościach O powinien czynić Z albo A w okolicznościach O nie powinien czynić Z.
W starszych i późniejszych pracach Zygmunta Ziembińskiego konstrukcja ta pozostawała zasadniczo niezmienna.