W czerwcu 1943, kiedy było jasne, że pancerniki nie są już dominującym elementem sił morskich, ich budowę zawieszono.
Ze względu na anulowanie okrętu BB-67 stan Montana stał się jedynym z 48 (ówczesnych) stanów USA, który nie miał okrętu w służbie US Navy noszącego miano tego stanu.
Projekt Przy wyporności 65 000 ton okręty typu Montana byłyby blisko o jedną trzecią większe od poprzedzających je okrętów typu Iowa i byłyby największymi okrętami w amerykańskiej flocie do czasu powojennych lotniskowców typu Forrestal, czyli pierwszych superlotniskowców. Według projektu okręty miały być uzbrojone w 12 dział kalibru 406 mm Mark 7 (długość 50 kalibrów), czyli trzy działa więcej niż poprzedni typ. Także zabezpieczenia przeciw broniom podwodnym i opancerzenie zostało ulepszone. Byłyby jedynymi nowymi pancernikami, których opancerzenie byłoby wytrzymałe na ostrzał dział takiego kalibru, jaki same miały na uzbrojeniu. Waga salwy burtowej także byłaby większa niż innych okrętów liniowych. Aby umożliwić zainstalowanie takiego opancerzenia, okręty typu Montana zostały zaprojektowane w taki sposób, że osiągałyby prędkość maksymalną 28 węzłów (podobnie jak typ North Carolina, ale mniej niż 33 węzły typu Iowa, bardzo szybkiego jak na pancernik).