Izraelska armia wysiedliła i zniszczyła wówczas liczne wsie arabskie w Galilei. Pomimo to, tutejsze ziemie nadal pozostawały zdominowane przez Arabów.
Żydowskie osadnictwo w tej części Galilei rozpoczęło się dopiero w drugiej połowie XX wieku. W 1953 roku jako pierwszy przyczółek powstała osada Segew. Była to paramilitarna placówka będąca częścią programu Nachal, w której mieszkańcy łączyli pracę rolniczą ze służbą wojskową. W 1957 roku placówkę przekształcono w cywilny moszaw, jednak trudności ekonomiczne spowodowały, że rok później osada została prawie całkowicie opuszczona. Drugą próbą było utworzenie w 1960 roku moszawu Jodfat. Osada ta otrzymała silne wsparcie, dzięki czemu mogła utrzymać się w tak trudnym otoczeniu. Jednakże na początku lat 70. XX wieku w centralnym regionie Galilei istniała tylko jedna silna żydowska osada – było to miasto Karmiel. W tej sytuacji władze izraelskie uruchomiły rządowy projekt Perspektywy Galilei, którego celem było wzmocnienie pozycji demograficznej społeczności żydowskiej na północy kraju. Powstało wówczas w Galilei kilkadziesiąt żydowskich osiedli. Początkowo powstawały one jako paramilitarne placówki programu Nahal, które później przekształcano w cywilne osady. W ten sposób w 1976 roku powstał Kiszor (w 1980 r. przekształcony w cywilny kibuc).