W 1979 roku założono Eszbal (przekształcony w 1997 r. w kibuc). W 1980 roku powstał Tuwal, a w 1981 roku Pelech (przekształcone w 1983 r. w kibuce). Obok nich powstawały całkowicie cywilne osady rolnicze. W 1975 roku nastąpiło ponowne założenie wioski Segew. W 1977 roku powstał kibuc Moran, a rok później kibuc Lotem i moszaw Szechanija (w 1980 r. przekształcony w wieś). W 1979 roku utworzono moszaw Ja’ad, który wcześniej (od 1974 r.) funkcjonował na obrzeżu równiny przybrzeżnej, w pobliżu kibucu Jasur. W 1979 roku utworzono kibuc Ma’ale Cewijja (w 1986 r. przekształcony w wieś). W 1980 roku powstała wieś Hararit. W skład grupy założycielskiej weszły osoby zaangażowane w medytację transcendentalną, będące zwolennikami Maharishi Mahesh Yogi. Początkowo żyli oni w bardzo prowizorycznych warunkach, pozostając prawie odcięci od innych miejscowości w regionie. W 1984 roku wybudowano drogę, rozpoczynając zrównoważony rozwój wioski. W 1992 roku grupa młodych ludzi, którzy wychowali się w Hararit, usamodzielniła się i założyła sąsiedni kibuc Jachad. W 1980 roku powstały także wioski Gilon, Haraszim, Kamon, Lawon, Manof, Micpe Awiw, Michmanim i Tal-El, w 1981 roku Curit, Moreszet i Rakkefet, w 1982 roku Juwallim i Koranit, w 1985 roku Har Chaluc i Szoraszim, a w 1986 roku wieś Eszchar.