Ortografia charkowska (ukr. харківський правопис) stosowana w II Rzeczypospolitej do agresji ZSRR na Polskę we wrześniu 1939. Natomiast w ZSRR już w 1931 roku dopuszczono odstępstwa od kompromisu na rzecz dialektów wschodnioukraińskich, zaś potem, na fali rusyfikacji pod patronatem Stalina, wprowadzono nową ortografię. Jak stwierdzono w przedmowie, miała ona na celu oczyszczenie od „odchyleń nacjonalistycznych, które (…) skierowały język ukraiński na drogę oderwania od rosyjskiego (…), zorientowały język ukraiński na polską i czeską kulturę burżuazyjną, postawiły barierę między językiem ukraińskim i rosyjskim”. Kolejne wydanie z roku 1946 równie szczerze postawiło sobie za cel „udoskonalenie pisowni” tak, aby „zapewnić jedność z ortografiami bratnich narodów Związku Radzieckiego, szczególnie rosyjskiego”. Kolejnego posunięcia w tym kierunku dokonano w roku 1960.
Rezultatem rusyfikacji było usunięcie z alfabetu litery ґ, zakaz pisowni і na początku wyrazu, ograniczenie pisowni і na rzecz и i in. Wszystkie te zmiany były sprzeczne z wymową, a więc stanowiły odwrót od pisowni fonetycznej na rzecz pisowni jak najbardziej zbliżonej do rosyjskiej. Doprowadziły tym samym do zmiany powszechnej wymowy w licznych przypadkach na rosyjską.