Mieszkańcy utrzymywali się z napraw przy kanale, których zawsze było wiele, drobnych robót na statkach lub z usług oferowanych podróżującym przez kanał, a także tym, którzy kanał przecinali mostami.
Ponieważ śluzy i akwedukt wykonane były z drewna, stosunkowo szybko się zużyły. Akwedukt przeciekał, a czasami trzeba było zamykać go dla ruchu, aby przeprowadzić naprawy. Ściany śluz zaczęły się schodzić, zmniejszając już i tak małe dopuszczalne rozmiary statków. Już w 1842 r. – zaledwie trzynaście lat po pierwszym otworzeniu kanału – rozpoczęto budowę drugiego kanału, ze śluzami i akweduktem wykonanymi z kamienia. Aby zmieścić rosnące statki, śluzy były większe i głębsze.
Niewiele z pierwszego kanału ostało się do dziś. Drewniane śluzy rozpadły się, a akwedukt rozebrano (nie jest znane żadne zdjęcie pierwszego akweduktu). Na niektórych odcinkach, m.in. od Allanburga do Port Robinson (miejsce „głębokiego cięcia”) i w pobliżu Portu Colborne, nowe koryta kanałów zbudowano na miejscu starych. W innych miejscach rozrastające się miasta pochłonęły tereny kanału. Resztki koryta, w postaci suchego rowu, można zobaczyć dziś w południowym Thorold kilkaset metrów na zachód od obecnego kanału.