Wykończenie i efekty thumb|upright=1.3|Wykończony pierwszy Kanał Wellandzki. Przebieg obecnego kanału zaznaczony na szaro Nie licząc kanału zasilającego, Kanał Wellandzki miał 44 km długości. 99,5 m różnicy poziomów między jeziorem Ontario a jeziorem Erie zostało pokonane za pomocą czterdziestu drewnianych śluz. Każda miała 6,7 m szerokości i 33,5 m długości. Głębokość kanału wynosiła 2,4 m w najpłytszym miejscu. Statki nie poruszały się o własnych siłach, były ciągnięte przez konie lub bydło chodzące po ścieżkach wzdłuż kanału (ang. towpath).
Przed budową kanału osadnictwo w regionie koncentrowało się na wybrzeżach – St. Catharines i Newark (później Niagara-on-the-Lake) nad jeziorem Ontario, Queenston i Chippawa nad rzeką Niagara, Fort Erie nad jeziorem Erie. Obszar wewnątrz półwyspu Niagara był miejscami używany w celach rolniczych lub (w pobliżu skarpy Niagary) budowano tam młyny. Sklepy znajdowały się wyłącznie na wybrzeżach. Podczas budowy, robotnicy mieszkali w tymczasowych schronieniach, które z czasem przeobraziły się w stałe osady takie jak Merritton, Thorold, Allanburg, Port Robinson, Welland, czy Port Colborne.