Gdy prace nad wykopem trwały, zaczęto planować połączenie z jeziorem Erie. Pierwotny plan miał na celu głównie doprowadzenie wody, więc proste połączenie do rzeki Welland było wystarczające. Statki mogły spłynąć rzeką aż do Chippawy i potem płynąć w górę rzeki Niagara, ale ze względu na silny nurt Niagary i bliskość ogromnego wodospadu nie było to najszczęśliwsze rozwiązanie. Zdecydowano się na zbudowanie bezpośredniego połączenia do jeziora, używając w tym celu rzeki Welland i jej dopływu, potoku Forks. Od źródła potoku Forks dwudziestokilometrowy kanał prowadzący przez Wainfleet miał zapewnić połączenie z rzeką Grand tuż przy jej wpływie do jeziora Erie.
We wrześniu 1827 prace nad wykopem w pobliżu Allanburga zostały wstrzymane wskutek ciężkich deszczów, które rozmywały skarpy na brzegach kanału. Siła robocza została przeniesiona do Wainfleet, gdzie zbudowano znaczną długość kanału. W kwietniu następnego roku wznowiono prace nad wykopem pod Allanburgiem.
Niestety, deszcze nie ustawały. 9 listopada 1828, tylko dwa tygodnie przed zaplanowanym ukończeniem prac, skarpa nabrzeżna w pobliżu rzeki Welland osunęła się, zabijając robotników pracujących w wykopie.