W następujących tygodniach skarpa osunęła się jeszcze kilka razy.
Stało się jasnym, że nie będzie możliwe wykonanie kanału o tak niskim poziomie wody, aby mógł być zasilany z rzeki Welland.
Kanał zasilający thumb|upright=1.3|Zaplanowany przebieg kanału zasilającego. Przebieg obecnego kanału zaznaczony na szaro Jako że kanał łączący główny projekt z rzeką Grand był już w znacznym stopniu wykonany, w grudniu 1828 zdecydowano się użyć go do doprowadzenia odpowiednio spiętrzonej wody. U ujścia Grand zaplanowano w tym celu zaporę, która potem w rzeczywistości została zrealizowana osiem kilometrów w głąb lądu ze względów bezpieczeństwa (było tylko kilkanaście lat po wojnie brytyjsko-amerykańskiej).
Kanał zasilający (ang. Feeder Canal) zbudowano od zapory w kierunku południowo-wschodnim wzdłuż Grand, a potem dołączono do wykończonego kanału prowadzącego na północny wschód. Roboty ziemne zostały ukończone w 177 dni, co na tamte czasy było dużym osiągnięciem.