Kolejnym zadaniem było przeprawienie się przez rzekę Welland, teraz leżącą na niższym poziomie. Zdecydowano się zbudować drewniany akwedukt. Akwedukt zbudowano nie tam, gdzie kanał miał pierwotnie spotkać się z rzeką (obecnie Port Robinson), ale kilka kilometrów w górę rzeki (obecnie Welland). Przez te kilka kilometrów, kanał wykopano równolegle do rzeki, tworząc podłużną wyspę. Na obydwu końcach tego odcinka zbudowano śluzy, pozwalające dostać się z rzeki na kanał i z powrotem.
Do wykończonego kanału wpuszczono wodę z jeziora Erie w listopadzie 1829 roku. Kanał Wellandzki został oficjalnie otwarty 30 listopada 1829, dokładnie pięć lat po wbiciu pierwszej łopaty. Pierwszymi statkami, które przebyły kanał, były Annie and Jane z Yorku (dziś Toronto) oraz R.H. Broughton z Youngstown. Podróż z Port Dalhousie do Buffalo zajęła dwa dni.
Bezpośrednie połączenie do jeziora Erie Połączenie kanału z jeziorem Erie nie było zbyt szczęśliwe. Statki miały do wyboru walkę z silnym nurtem rzeki Niagara lub długą podróż aż do ujścia Grand. Zrobiono tak, bo przy założeniu użycia rzeki Welland było to najprostsze i najtańsze rozwiązanie, a bezpośrednio na południe znajdowały się skaliste grunty, w których znacznie trudniej byłoby wykopać kanał niż w miękkich, bagnistych gruntach na terenie Wainfleet.