Zakon otrzymał status prawny jako korporacja. Należeć do niego mogła tylko szlachta wyznania ewangelickiego. Kandydat na członka musiał mieć ukończone 30 lat, jeśli był oficerem, musiał posiadać co najmniej rangę kapitana. Przez pierwsze cztery lata przysługiwał mu tylko stopień kawalera honorowego, bez prawa głosu w kapitule. Dopiero po czterech latach nadawano mu (jeśli na to zasłużył) godność rycerza z prawa i pasowano na rycerza, zawsze w dzień św. Jana, 24 czerwca. Wszystkie nominacje potwierdzał osobiście król pruski.
Opłaty przy wstąpieniu do zakonu były bardzo wysokie – 1 tys. marek pruskich (równowartość około 10 tys. €) przy nadaniu tytułu „Kawalera Honorowego” i dodatkowe 300 marek przy nadaniu tytułu „Kawalera z Prawa”, oprócz tego uiszczać trzeba było roczne składki w wysokości 100 marek.
W prawie niezmienionej formie i z siedzibą w Sonnenburgu zakon istniał do 1945. Dla zachowania ciągłości historycznej powiadamiano zawsze katolickiego Wielkiego Mistrza całego Zakonu św. Jana Jerozolimskiego rezydującego na Malcie (później w Rzymie) o wyborze nowego Herrenmeistera. Dopiero po 1947 otwarto zakon dla kandydatów nieszlacheckich.