NSB odgrywało podstawową rolę na poziomie niższej administracji: wszyscy nowi burmistrzowie miast byli członkami partii.

Jednocześnie coraz większego znaczenia w partii nabierał van Tonningen, który reprezentował pronazistowskie stanowisko i w związku z tym był popierany przez Reichsführera SS Heinricha Himmlera. Uniezależnił on od NSB i jego przywódcy holenderskie SS, pomimo skarg Musserta do Hitlera, i prowadził wielkogermańską propagandę. W grudniu 1942 doszło do spotkania Musserta z Hitlerem, podczas którego ten nie zgodził się na mianowanie lidera NSB szefem kolaboracyjnego rządu, a jedynie uznał w nim wodza narodu holenderskiego. Przeciwny polityce Komisarza Rzeszy, Seyssa-Inquarta, wyższy dowódca SS i Policji, Hans Rauter popierał rywalizujących z Mussertem przedstawicieli radykalnego skrzydła NSB: van Tonningena, van Geelkerena i Feldmeijera (szefa Nederlandsche SS). Stopniowo Mussert tracił kontrolę nad szeregowymi członkami NSB, którzy czynnie współpracowali z niemiecką policją i uprawiali szpiegostwo. Partia, wzorując się na NSDAP, stała się antysemicka i zaczęła brać udział w wystąpieniach przeciwko ludności żydowskiej. Latem 1943 wielu członków NSB wstąpiło do formacji Landwacht Nederland, która pełniła funkcje obrony terytorialnej.