następnie zbliżył się do anarchizmu. Jak pisze Grinberg, Pelloutierowi „udało się dostosować hasła rewolucyjnego anarchizmu do formuły organizacyjnej syndykalizmu stworzonej jeszcze w kręgu oddziaływania idei Proudhona”. Pelloutier zaczął wzywać anarchistów, by partycypowali w działalności związków zawodowych. Wielu działaczy anarchistycznych go posłuchało i „dało to – jak stwierdza Waldenberg – asumpt do twierdzenia, że rewolucyjny syndykalizm był niemal wyłącznie lub głównie dziełem anarchistów”.
W publikacjach i wystąpieniach Pelloutiera dostrzec można kilka zasadniczych dla rewolucyjnego syndykalizmu koncepcji: wizję społeczeństwa producentów, koncepcję strajku generalnego, ideę akcji bezpośredniej.
Francuz był bardzo krytyczny wobec systemu parlamentarnego. Uważał, że rewolucja socjalistyczna polegać musi na zburzeniu państwa. Nie wystarczy, by władzę przejęła partia socjalistyczna – w ten sposób zmieniłyby się bowiem tylko osoby rządzące robotnikami. W 1894 roku Pelloutier został wybrany na sekretarza Federacji Izb Pracy. W syndykatach widział on „praktyczne szkoły anarchizmu”, czego dał wyraz w artykule z 1895 r.