opublikowanym na łamach „Les Temps Nouveaux”: „jako laboratorium walk ekonomicznych oderwane od rywalizacji wyborczej, sprzyjające strajkom generalnym z ich wszystkimi konsekwencjami, rządzące się anarchicznie, syndykat stanowi organizację zarazem rewolucyjną i libertarną, jedyną, która może przeciwważyć i doprowadzić do zniszczenia szkodliwe wpływy polityków kolektywistycznych”. Przewidywał on, że bezpośrednio po rewolucji, w okresie poprzedzającym ustanowienie anarchokomunizmu, syndykaty będą zalążkiem nowego porządku. Po śmierci Pelloutiera w 1901 roku ideologia rewolucyjnego syndykalizmu ukształtowana została przez wybitnych praktyków ruchu związkowego takich jak Victor Griffuelhes i Émile Pouget, a także przez intelektualistów: Georges’a Sorela, Huberta Lagardelle’a i Eduarda Bertha.
Georges Sorel thumb|170px|Georges Sorel
Georges Sorel (1847–1922) z syndykalizmem identyfikował się tak naprawdę tylko przez kilka lat swojego życia. A jednak to właśnie o Sorelu pisze Marek Waldenberg, że był najwybitniejszym intelektualistą zaliczanym do rewolucyjnego syndykalizmu i najbardziej reprezentatywnym tego kierunku ideologiem. Warto jednak zwrócić uwagę, że w przypadku syndykalizmu praktyka poprzedziła teorię.