Od 1932 prowadził wykłady zlecone na Wydziale Teologii Katolickiej Uniwersytetu Warszawskiego, uzyskując w 1937 habilitację (rozprawa Obrońca węzła w kanonicznym procesie małżeńskim).
W 1939 został uwięziony przez Niemców w Lądzie, w latach 1940–1945 przebywał w obozach koncentracyjnych Oranienburg-Sachsenhausen i Dachau. Bezpośrednio po wyzwoleniu pozostał na kilka miesięcy we Francji, gdzie uczestniczył w pracach nad organizacją Polskiego Seminarium Duchownego. Po powrocie do Polski objął utworzoną na Uniwersytecie Warszawskim katedrę historii prawa kanonicznego, a także wznowił wykłady w seminarium włocławskim. Na Uniwersytecie Warszawskim był początkowo zastępcą profesora, od listopada 1946 profesorem nadzwyczajnym.
1 kwietnia 1954 został mianowany profesorem zwyczajnym. Na Akademii Teologii Katolickiej, utworzonej w miejsce zlikwidowanego Wydziału Teologii Katolickiej Uniwersytetu Warszawskiego, kierował w latach 1954–1966 Katedrą Kościelnego Prawa Cywilnego oraz pełnił funkcję dziekana Wydziału Prawa Kanonicznego. Przez pewien czas pracę naukową i dydaktyczną łączył z funkcję wikariusza kapitulnego diecezji warmińskiej (1953–1956).