konsekratorem był arcybiskup poznański Walenty Dymek, któremu towarzyszyli biskup pomocniczy poznański Franciszek Jedwabski i biskup pomocniczy gnieźnieński Lucjan Bernacki. Napięte stosunki na linii państwo-Kościół katolicki nadal uniemożliwiały Benschowi objęcie diecezji gorzowskiej; nastąpiło to dopiero po wydarzeniach października 1956 w grudniu tegoż roku. Bensch, który kierował diecezją w charakterze specjalnego delegata prymasa z uprawnieniami biskupa rezydencjalnego (oraz nową stolicą tytularną Tentyris), zmarł niewiele ponad rok po ingresie i został pochowany w katedrze gorzowskiej. Poświęcone mu epitafium znalazło się również w katedrze olsztyńskiej.
Administrator diecezji warmińskiej Rządy w diecezji warmińskiej objął Teodor Bensch w trudnej sytuacji powojennej. 15 sierpnia 1945 prymas Hlond, dysponujący nadzwyczajnymi pełnomocnictwami, powierzył mu obowiązki administratora diecezji warmińskiej w miejsce zmuszonego do wyjazdu niemieckiego ordynariusza Maximiliana Kallera. Uroczysty ingres pierwszego polskiego biskupa na Warmii i Mazurach odbył się w październiku 1945. Administrator otrzymał prawa i obowiązki biskupa rezydencjalnego.