Sołtys miał ponadto prawo łowienia ryb w stawie poniżej Niestachowa. Wszystkie role uprawne w tej wsi, których będzie więcej niż 40 łanów, książę nadał sołtysowi na prawie dziedzicznym. Przemysł II zabronił również Piotrowi sołtysowi jeżyckiemu oraz jego potomkom przyjmować do Jeżyc mieszczan poznańskich, którzy by uprawiali role mieszkając w mieście, a jeśliby któryś z nich nabył role we wsi, zobowiązany był w niej zamieszkać wraz z całą rodziną.

W 1372 Elżbieta Łokietkówna królowa Węgier i Polski na prośbę rajców miasta Poznania przywróciła miastu wsie Jerzyce i Winiary, które należały do miasta od początku jego założenia, a które Kazimierz III Wielki król polski odebrał miastu bez jego winy i chciał je zwrócić za swego życia. Gdyby na miasto nałożony został podatek królewski, to miał on zostać zapłacony z nadwyżką o tą wieś. W 1388 król polski Władysław II Jagiełło potwierdził powyższy dokument królowej Elżbiety.