W końcu XIII wieku sołectwo jeżyckie składało się z 4 łanów ziemi, a sołtys płacił królowi 8 grzywien srebra. W 1392 król Władysław Jagiełło nadał sołtysowi jeżyckiemu prawo do łowienia ryb w stawie niestachowskim (Sołacz). Grunty wsi liczyły wówczas 40 łanów ziemi uprawnej. Na Jeżycach nie było folwarku, mieszkańcy wsi odrabiali pańszczyznę na folwarku wildeckim. W 1524 król polski Zygmunt I Stary zezwolił Maciejowi Poznańczykowi, mieszczaninowi krakowskiemu oraz jego córce Elżbiecie żonie Grzegorza młynarza młyna wodnego w Poznaniu stojącego pomiędzy mostami na rzece Warcie przy drodze z miasta do katedry poznańskiej, na wykupienie sołectwa wsi Jeżyce koło Poznania od szlachcica Bartłomieja i jego żony Anny Michałkowej.

Miejscowość odnotowały także rejestry podatkowe z XVI wieku. W 1508 pobrano podatki z 14 łanów oraz z młyna sołtysa o jednym kole wodnym. W 1509 miał miejsce pobór z 14,5 łana we wsi. W 1563 z 17 łanów osiadłych, z jednego łana opustoszałego, 3 karczm, młyna o jednym kole wodnym będącego w dzierżawie dorocznej oraz od jednego komornika. W 1567 szafarze poznańscy oddali z Jeżyc podatki od 8 śladów, 7 zagrodników, dwóch karczm, młyna o jednym kole wodnym. W 1569 miasto Poznań zapłaciło z Jeżyc od 18 łanów, 7 zagrodników, dwóch karczm najemnych, młyna o jednym kole wodnym.