W 1577 wieś Jerzyce należała do miasta Poznania i zapłaciła podatki od 17 łanów, młyna korzecznego o jednym kole wodnym. W 1580 miał miejsce pobór od 17 łanów, 13 zagrodników, dwóch komorników, młyna o dwóch kołach w dzierżawie dorocznej. W 1583 pobrano podatki od 17 łanów, 2 łanów opuszczonych, od 14 zagrodników, 3 komorników, młyna o dwóch kołach w dzierżawie dorocznej.

W końcu XVI wieku działała na Jeżycach kuźnia wodna, dzierżawiona przez poznańskich kotlarzy. W początkach XVIII wieku po licznych klęskach żywiołowych nękających miasta, jednym z głównych problemów stało się ponowne zasiedlenie spustoszonych wsi i folwarków. Pierwsi koloniści z okolic Bambergu – tzw. Bambrzy – przybyli na Jeżyce w 1729 i osiedleni zostali na zasadach czynszowych.

Zabory Polski Od lat 70. XIX wieku Jeżyce zaczęły zmieniać swoje oblicze. W 1848 na Jeżycach powstał pierwszy poznański dworzec kolejowy, zbudowany wraz z linią kolejową ze Stargardu do Poznania, oddaną do użytku 10 sierpnia 1848Szwajlik S., Dzieje kolei stargardzkiej, Stargard 2002, s. 35.. Dworzec zlikwidowany w latach 70. XIX w. po uruchomieniu dworca w obecnym miejscu. Kolejnym krokiem było uruchomienie jednej konnej linii omnibusów kursujących z Chwaliszewa na Jeżyce.