W praktyczniejszym podejściu przyjmuje się, że przewodniki składają się z nieskończonego szeregu składników elementarnych, z których każdy reprezentuje nieskończenie krótki odcinek linii przesyłowej: rozprowadzony opór przewodnika jest reprezentowany przez opornik szeregowy (wyrażony w omach na jednostkę długości) rozprowadzona indukcyjność jest przedstawiona przez cewkę indukcyjną (henr na jednostkę długości) pojemność elektryczna między dwoma przewodnikami jest reprezentowana przez kondensator bocznika (farad na jednostkę długości) przewodność czynna dielektrycznego materiału rozdzielającego dwa przewodniki jest reprezentowana przez upływność czynną (siemens na jednostkę długości)

Napięcie oraz prąd opisane są równaniami różniczkowymi, tylko i wyłącznie przy spełnieniu następujących dwóch założeń: oraz są harmonicznymi funkcjami czasu o przebiegu sinusoidalnymi i pulsacji (gdzie – zespolona amplituda napięcia;