Stanisław Niewiadomski (ur. 18 marca 1900 w Warszawie, zm. 20 maja 1990 tamże) – polski poeta, pedagog, pisarz i plastyk okresu powojennego; przez całe życie związany z rodzimym miastem – Warszawą. Powstaniec warszawski, ps. „Krzycki”, „Jerzy”.
Życiorys Był synem Romana (1861–1944) i Józefy (1861–1934). Dzieciństwo spędził w Warszawie, gdzie ukończył Gimnazjum Konopczyńskiego. W czasie I wojny światowej przebywał w Rosji. Po służbie wojskowej w latach 1918–1919, ukończył studia na Uniwersytecie Warszawskim i podjął pracę nauczyciela.
W czasie II wojny światowej prowadził tajne nauczanie. W powstaniu warszawskim walczył w batalionie Bełt, gdzie był szefem 1. kompanii. Po powstaniu wyszedł z Warszawy wraz z ludnością cywilnąBiogram na stronie Powstania Warszawskiego. W latach 1961–1975 pracował jako nauczyciel języka polskiego w II Liceum Ogólnokształcącym im. Stefana BatoregoHistoria gimnazjum i liceum im. Stefana Batorego w Warszawie. Marcin Miros, „Batorak” nr 2 (17), 2008, s. 10, a także pisał poezje i książki. mały|239x239px|Grób Stanisława Niewiadomskiego na Cmentarzu Bródnowskim. Spory wpływ na pisarstwo Niewiadomskiego mieli Leopold Staff, Antoni Słonimski i Kazimierz Wierzyński, z którym przez pewien okres prowadził zażyłą korespondencję.