Janka Kupała (), właściwie Iwan Daminikawicz Łucewicz, ; ur. w Wiazynce, zm. 28 czerwca 1942 w Moskwie) – klasyk literatury białoruskiej, poeta, dramaturg, publicysta, działacz narodowy i jeden z twórców białoruskiego języka literackiego.

Życiorys Dzieciństwo i młodość thumb|left|250px|Siedziba Łucewiczów we wsi Wiazynka, ob. dom-muzeum Janki Kupały Rodzice ( i Старасценка, Таццяна Яўгенаўна: Бацькі Янкі Купалы) należeli do drobnej, zubożałej szlachty i dzierżawili ziemię od bogatszych folwarków. W 1898 roku ukończył białoruską szkołę ludową. Po śmierci ojca w 1902 roku najmował się do pracy na posadach m.in. domowego nauczyciela oraz oficjalisty w majątkach i browarze.

Pierwsze publikacje Do pierwszych utworów Kupały zalicza się kilka sentymentalnych wierszy w języku polskim, drukowanych w latach 1903–1904 w czasopiśmie „Ziarno” pod pseudonimem „K-a”. Pierwszym wierszem w języku białoruskim był utwór Maja dolia, datowany na 15 lipca 1904 roku. Pierwszy drukowany białoruski utwór Kupały to wiersz Mużyk, który ukazał się 15 kwietnia 1905 roku w gazecie „Siewiero-Zapadnyj kraj”. Pierwszą publikacją w prasie białoruskojęzycznej był wiersz Kascu, który został wydrukowany w „Naszej Niwie” 11 kwietnia 1907 roku. W tym samym roku w „Naszej Niwie” drukowane były również inne utwory Kupały.