Silnik tego typu jest często pokazywany na lekcjach fizyki, ale zamiast toksycznej rtęci używa się solanki.
Pierwowzorami silnika elektrycznego, posiadającego obracający się w wyniku przepływu prądu element w kształcie tarczy (wirnik), są koło Barlowa (1822) i dysk Faradaya (1831).
.
W roku 1834 Thomas Davenport zbudował silnik komutatorowy prądu stałego i użył go do napędu kolejki elektrycznej – zabawki. Otrzymał na niego patent w 1837. Swoich konstrukcji używał do napędu oraz maszyny drukarskiej.
Nowoczesny silnik prądu stałego został wynaleziony przez przypadek, w 1873, gdy Zénobe Gramme połączył uzwojenie dynama z oddzielnym źródłem prądu. Maszyna Gramma była pierwszym używanym w przemyśle silnikiem elektrycznym. Wcześniejsze wynalazki były stosowane tylko jako zabawki lub laboratoryjne ciekawostki.
Pierwszym urządzeniem powszechnego użytku napędzanym silnikiem elektrycznym, wyprodukowanym i sprzedanym w Stanach Zjednoczonych było będące częścią systemu do sporządzania kropkowanych matryc powielaczowych. Urządzenie zostało opatentowane w 1875 r. przez Edisona. W piórze zasilany z baterii silnik napędzał, drgającą z częstotliwością 50 drgań na sekundę, igłę w obsadce.