250px|right|thumb|Krystaliczna struktura wamminy (VEGF-F z jadu węża) Czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, VEGF (z ang. vascular endothelial growth factor) – czynnik wzrostu biorący udział w tworzeniu sieci naczyń krwionośnych zarodka oraz w angiogenezie. Występuje on w kilku izoformach, stanowiąc grupę ważnych białek sygnalizacyjnych.
Aktywność VEGF dotyczy komórek śródbłonka naczyniowego, choć może ona również rozciągać się na pewną liczbę komórek innych typów (na przykład stymulować migrację monocytów lub makrofagów). W doświadczeniach in vitro wykazano, że VEGF pobudza mitozę komórek śródbłonka i ich migrację. Zwiększa on również przepuszczalność naczyń włosowatych (nazywany jest niekiedy czynnikiem przepuszczalności naczyniowej).
Izoformy Białka z rodziny czynników wzrostu śródbłonka naczyniowego powstają w wyniku alternatywnego splicingu mRNA z eksonu 8 genu VEGF w locus 6p21-p12. Różne warianty sklejania VEGF oznacza się przez podanie liczby aminokwasów w cząsteczce powstałego białka (u ludzi są to VEGF121, VEGF145, VEGF165, VEGF189, VEGF206;