Uczył geografii w szkołach zawodowych i brał udział w tajnym nauczaniu.
Okres po II wojnie światowej Po wojnie był nauczycielem geografii w gimnazjum im. Stanisława Staszica, a od 1945 również asystentem w Katedrze Geografii nowo utworzonego w Lublinie Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej. W szkole był bardzo zaangażowany w ruch harcerski. Jako instruktor wdrażał przedwojenne wartości tego ruchu. Był jego opiekunem z ramienia Rady Pedagogicznej, drużynowym I Lubelskiej Drużyny Harcerskiej, a następnie - już w stopniu podharcmistrza, komendantem Hufca „Błękitnej Jedynki”. Ze względu na jego źle widziana przez władze działalność w harcerstwie został na rok „urlopowany” jako nauczyciel. Do 1949 prowadził jednak nadal hufiec. W zaistniałej sytuacji postanowił sam zrezygnować z dalszej pracy w szkole. Pozostał na uczelni. W 1948 obronił pracę doktorską na temat „Okresowość opadów na kuli ziemskiej” i został adiunktem. W 1955 został mianowany docentem, a w 1956 objął kierownictwo zorganizowanego przez siebie Zakładu Hydrogeografii. W 1967 został profesorem nadzwyczajnym, a w 1974 profesorem zwyczajnym. Na UMCS stworzył lubelską szkołę badań hydrograficznych, oraz był współtwórcą metody kartowania hydrograficznego. Badał powiązania zjawisk wodnych ze środowiskiem przyrodniczym.