Interesował się głównie Lubelszczyzną, ale też i innymi regionami Polski. Prowadził też badania poza Polską, m.in.: w Albanii i Chile. W roku 1966 wziął udział w wyprawie żeglarsko-naukowej na jachcie Śmiały wokół Ameryki Południowej zorganizowanej przez Polskie Towarzystwo Geograficzne, podczas której był kierownikiem naukowym i prowadził badania hydrograficzne na terenie Chile i Peru.
Wychował liczne grono specjalistów w zakresie hydrografii i ochrony środowiska. Był wysoko oceniany jako znakomity naukowiec i wykładowca, a jednocześnie jako człowiek nadzwyczaj skromny, o ogromnej pracowitości, doskonały wykładowca i opiekun studentów.
Na emeryturę przeszedł w 1987, ale nadal utrzymywał stały kontakt z uczelnią. Przez wiele lat pracował społecznie w wielu instytucjach. Między innymi w Radzie Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego, w Państwowej Radzie Ochrony Przyrody, w Lubelskim Towarzystwie Naukowym oraz Polskim Towarzystwie Geograficznym i Polskim Towarzystwie Geofizycznym. Brał udział w tworzeniu parków narodowych: Roztoczańskiego i Poleskiego, oraz parków krajobrazowych i obszarów chronionych Lubelszczyzny.