osóbHeinrich GleySS-Oberscharführernadzór nad rampą i rozbieralnią, przeprowadzanie egzekucji w „lazarecie”pomocnictwo w zamordowaniu 170 tys. osóbRobert JührsSS-Unterscharführernadzór nad komandami pracującymi w tzw. obozach I i IIpomocnictwo w zamordowaniu 360 tys. osóbKarl SchluchSS-Unterscharführernadzór nad „śluzą” – korytarzem łączącym rozbieralnię w obozie I z komorami gazowymi w obozie IIpomocnictwo w zamordowaniu 360 tys. osóbHeinrich UnverhauSS-Unterscharführernadzór nad komandem, które sortowało odebrane ofiarom mieniepomocnictwo w zamordowaniu 360 tys. osóbErnst ZierkeSS-Unterscharführernadzór nad rampą i rozbieralniąpomocnictwo w zamordowaniu 360 tys. osób
Żaden z oskarżonych nie zaprzeczył, iż uczestniczył w eksterminacji Żydów, ani nie twierdził, że nie był świadomy, iż była ona sprzeczna z prawem obowiązującym w III Rzeszy. Ich linia obrony opierała się przede wszystkim na twierdzeniu, że działali pod przymusem. Utrzymywali jednocześnie, że uzyskanie przeniesienia z obozu było w zasadzie niemożliwe, a oni sami usiłowali w miarę możliwości minimalizować swój udział w masowym zabijaniu. Obrona zdołała skutecznie skoncentrować uwagę sądu na postaciach nieżyjących komendantów: Christiana Wirtha i Gottlieba Heringa, jednocześnie spychając czyny samych oskarżonych na dalszy plan.