Odegrał ważną rolę w transformacji heglowskiej teorii dialektycznego idealizmu w materializm dialektyczny Marksa. Hess był prawdopodobnie autorem kilku „marksowskich” sloganów i idei, takich jak określenie religii jako „opium ludu” (autorstwo tej maksymy przypisuje się jednak częściej Heinrichowi Heinemu). Później Hess wykazywał więcej krytycyzmu wobec idei bazowania całej historii na zależnościach ekonomicznych i walce klas, upatrując jej mechanizmów w walce ras lub narodowości.
W 1845 roku jako redaktor nadreńskiej gazety Rheinische Zeitung, przeniósł się do Belgii, a w okresie Wiosny Ludów w 1848 r. zamieszkał w Paryżu. W 1849 roku Herzl udał się do Strasburga, gdzie spotkał się ze zbiegłymi niemieckimi rewolucjonistami. Później wrócił do Belgii, a następnie zamieszkał na stałe w Paryżu. W latach 1861–1863 Hess mieszkał w Związku Niemieckim, gdzie przewodniczył Stowarzyszeniu Robotników Niemieckich. W 1864 roku uczestniczył w założeniu pierwszej międzynarodowej organizacji robotniczej, Międzynarodowego Stowarzyszenia Robotników.