Porozbijane formy architektoniczne stanowią aluzję do zrujnowanego „domu Dawida”, który odrodzi na nowo przyjście Jezusa na świat. Schody są odbudowywane przez robotników. Na schodach świątyni ma odrodzić się Miasto Boże. Kształty budynków są związane z Florencją: łuki i kolumny przypominają prezbiterium San Miniato del Monte, będącego po baptysterium najstarszym kościołem w mieście. Wcześniej błędnie sądzono, że Leonardo uwiecznił na obrazie schody z willi Medyceuszy w Poggio a Caiano, zbudowane po 1489 roku. Na oryginalnym szkice znalazł się tłuczeń kamienny. Jest on ukryty pod widoczną obecnie przemalowaną warstwą, można go dostrzec dopiero po zastosowaniu reflektografii.
Wysoka postać w długim płaszczu, znajdująca się przy prawym brzegu jest prawdopodobnie wyidealizowanym autoportretem Leonarda w wieku około dwudziestu dziewięciu lat. Postać została ukazana jako komentator. Umieszczanie autoportretów na obrazie było przyjętym zwyczajem wśród artystów żyjących w latach 80. XV wieku. Twarz z Pokłonu przypomina twarz Dawida Andrei del Verrocchia. Ponadto w Luwrze znajdują się rysunki mogąc stanowić studium do komentatora. W Luwrze znajdują się również szkice architektoniczne i perspektywiczne stanowiące studium do Pokłonu.