– ostatnia i najpoważniejsza rewolta byłych samurajów z prowincji Satsuma, reprezentujących upadający system feudalny (bakuhan-taisei, „system siogunatu i domen”), przeciwko nowemu rządowi cesarza Meiji. Bunt trwał od 29 stycznia do 24 września 1877 r. na Kiusiu (Kyūshū). Przywódcą był Takamori Saigō (1828–1877).
Podłoże Przyczyn wybuchu rebelii należy doszukiwać się w społecznym niezadowoleniu z reform, które nastąpiły po obaleniu siogunatu (bakufu) w 1868 roku. Modernizacja oznaczała odebranie dotychczasowych przywilejów kaście wojowników i podkopanie ich sytuacji materialnej. Wielu byłych samurajów odczuwało dyskomfort związany z kierunkiem, w jakim podążała Japonia, będącym jawnym pogwałceniem idei jōi („wypędzić barbarzyńców”), jednego z haseł, które wyniosło reformatorów okresu Meiji do władzy. Pomimo kluczowej roli odgrywanej przez Satsumę w nowym rządzie, wśród szeregowych samurajów narastało niezadowolenie.