Jednocześnie Stany Zjednoczone zaakceptowały słabsze opancerzenie okrętów typu South Dakota, North Carolina i Iowa, zadowalając się ich większą prędkością, która pozwalała jednostkom tych typów poruszać się ze zbliżoną do lotniskowców typu Essex prędkością, zapewniając im tym samym silną obronę przeciwlotniczą.
Rozwój projektu Gdy zdecydowano, że BB-65 będzie budowany jednak jako pancernik typu Iowa, przydzielono mu nazwę „Illinois” i zmieniono projekty stoczniowe zgodnie z planami „szybkich pancerników” opracowanymi w 1938 roku przez Preliminary Design Branch w Bureau of Construction and RepairTo nie była pierwsza propozycja wprowadzona do projektu Iowa: w tym okresie niektórzy analitycy twierdzili, że pancerniki nie są już potrzebne USA i padały propozycje ukończenia okrętów jako lotniskowców poprzez osadzenie na nich pokładów startowych (taką przeróbkę przeszły lotniskowce „Lexington” i „Saratoga”. Ta propozycja jednak została odrzucona przez Ernesta Kinga – sekretarza marynarki wojennej (za ). Jego budowa została zatwierdzona na podstawie ustawy Two Ocean Navy Bill, którą Kongres uchwalił w 1940 rokuUstawa ta przeszła po niemieckiej inwazji na Francję. Atak ten skłonił prezydenta Franklina D.