Roosevelta, by zgłosić prośbę do Kongresu o większe fundusze na marynarkę wojenną, by zwalczyć zagrożenie zarówno ze strony Niemiec, jak i Japonii (program Two Ocean Navy).. Okręt miał być piątą jednostką typu Iowa budowaną dla US Navy. Podobnie jak inne okręty tego typu „Illinois” miał kosztować 125 milionów dolarów, a jego budowa miała trwać 30-40 miesięcy. Jego głównym zadaniem miała być ochrona zespołów lotniskowców typu Essex. Zgodnie z projektem „Illinois” miał mieć maksymalną szerokość 32,9 m i długość na linii wodnej równą 262 m, a jego prędkość maksymalna miała wynosić 33 węzły. Marynarka wojenna chciała także, aby okręt był charakterystycznie wydłużony i miał zaokrąglony dziób, co pozwoliłoby na przekroczenie (przy maksymalnie sprzyjających warunkach i odciążeniu okrętu) 35 węzłów.
Podobnie jak „Kentucky”, „Illinois” różnił się od wcześniejszych okrętów tego typu tym, że miał być konstrukcją całkowicie spawaną, co zmniejszyłoby masę, a zwiększyłoby wytrzymałość pancerza w stosunku do mieszanego, nitowo-spawanego kadłuba wcześniejszych czterech jednostek tego typu. Inżynierowie rozważali też zastosowanie rozwiązań konstrukcyjnych pancerza jednostek typu Montana, co zwiększyłoby zabezpieczenie m.in. przed torpedami i minami morskimi o około 20%.