Według rekonstrukcji historii budowy przedstawionej przez Tima Juckesa prace rozpoczęły się około 1390 roku i przebiegały w trzech zasadniczych fazach.
W pierwszej fazie, przypadającej mniej więcej na lata 1390–1400, nowe mury wznoszono wokół istniejącego jeszcze starszego kościoła, co umożliwiało jego dalsze użytkowanie w czasie prac. Wytyczono wówczas zasadniczy obrys budowli wraz z transeptem i zachodnim masywem dwuwieżowym. Pierwotny projekt przewidywał krótką, pięcionawową świątynię z szerokim transeptem oraz parami ukośnie ustawionych kaplic po bokach prezbiterium.
Na początku XV wieku, około 1400–1405, nastąpiła zmiana projektu. Po rozebraniu starszego kościoła ukształtowano system wewnętrznych podpór i sklepień, rezygnując z pierwotnej koncepcji regularnej budowli pięcionawowej. Powstał układ trójnawowy, w którym wysoką nawę główną przecinała równie wysoka nawa poprzeczna. Cztery szerokie, niższe przestrzenie pomiędzy ramionami obu naw nadawały wnętrzu charakter częściowo centralizujący. Z tą fazą, trwającą prawdopodobnie do około 1430–1440 roku, wiąże się także znaczna część portali oraz rozbudowany zespół południowego ramienia transeptu z kruchtą, galerią i podwójnymi schodami spiralnymi.