Ponieważ zarazem przywódca Niemiec Adolf Hitler obawiał się alianckiego desantu w okupowanej Norwegii, Niemcy postanowili przenieść ciężkie okręty do baz w północnej Norwegii, skąd mogłyby także atakować konwoje arktyczne do ZSRR. Nie zdecydowano się na podróż dłuższą, bezpieczniejszą drogą przez Cieśninę Duńską pomiędzy Islandią a Grenlandią, omijającą daleko od północy Wyspy Brytyjskie, z uwagi na niedoszkolone załogi pochodzące w części z nowych uzupełnień i konieczność uzupełniania paliwa w trakcie rejsu, utrudnioną przez utratę wielu okrętów zaopatrzeniowych. Droga ta ponadto była bezpieczniejsza tylko w teorii, gdyż z uwagi na jej długość zwiększało się niebezpieczeństwo wyśledzenia i przechwycenia okrętów przez brytyjskie lotnictwo i ciężkie okręty, jak stało się z pancernikiem „Bismarck” pokonującym tę drogę w odwrotnym kierunku w czerwcu 1941 roku. Na skutek podsunięcia Hitlerowi w rozmowie przez admirała Erich Raedera pomysłu przerzucenia samego krążownika „Prinz Eugen” z Brestu przez kanał La Manche, Hitler podjął ryzykowną decyzję przerzucenia tą drogą wszystkich trzech ciężkich okrętów. Pomysł ten jednak poparł również wiceadmirał Otto Ciliax jako dowódca sił ciężkich Kriegsmarine.