w 1933 w parze z Adrianem Quistem uległ Hughesowi i Perry’emu, w 1934 w parze z Crawfordem uległ francuskim „Muszkieterom Tenisa” Jacques’owi Brugnonowi i Jeanowi Borotrze, w 1935 wspólnie z Turnbullem przegrał w australijskim finale z Crawfordem i Quistem. Borotrze i Brugnonowi miał okazję zrewanżować się w finale międzynarodowych mistrzostw Włoch w 1935, który razem z Crawfordem rozstrzygnął na swoją korzyść 4:6, 4:6, 6:4, 6:2, 6:2. Siłę pary McGrath-Crawford w rywalizacji krajowej potwierdza również pięć z rzędu tytułów w mistrzostwach Nowej Południowej Walii (1933-1937).
Wszystkie te rezultaty, a także m.in. ćwierćfinały gry pojedynczej na Wimbledonie w 1935 i 1937, przełożyły się na wysokie miejsca w nieoficjalnych rankingach światowych. W klasyfikacji „Daily Telegraph” dwukrotnie znalazł się w czołowej dziesiątce, w 1935 na 8. miejscu, w 1937 na 10. Nie mogło to także ujść uwadze opiekunów zespołu narodowego w Pucharze Davisa, mimo silnej rywalizacji krajowej. McGrath miał wprawdzie opinię zawodnika groźnego przede wszystkim na kortach australijskich, ale radził sobie także poza krajem, pokonując takich rywali jak Henner Henkel, Jirō Satō, Christian Boussus, Ladislav Hecht, Jiro Yamagishi, Sidney Wood.