Debiutował w ekipie narodowej w marcu 1932, jako najmłodszy wówczas Australijczyk w Pucharze Davisa, po raz ostatni wystąpił w maju 1937, w przegranym deblu (z Crawfordem) przeciwko znanym Amerykanom Gene Mako i Donowi Budge’owi. Bilans jego występów zamknął się 12 zwycięstwami i 14 porażkami (11 zwycięstw i 12 porażek w singlu). Nie było mu dane wystąpić w finale Pucharu Davisa, zdominowanym w tym okresie przez Brytyjczyków pod wodzą Freda Perry’ego. Najbliżej gry w finale był w 1936, kiedy miał znaczny awans w awansie Australii do decydującej rozgrywki dzięki wygranej w singlu przeciwko Niemcowi Henkelowi i w deblu z Crawfordem przeciwko Henkelowi i Von Crammowi; ostatecznie jednak w finale obok Crawforda Australię reprezentował Adrian Quist, a trofeum obronili Brytyjczycy.
Grę turniejową McGrath (obdarzony przydomkiem „McGraw”) łączył z pracą zawodową w firmie produkującej sprzęt sportowy A.G. Spalding & Bros (N.S.W.) Pty Ltd. Uczestniczył również w meczach pokazowych. Karierę sportową Australijczyka przerwała II wojna światowa. McGrath służył wojskowo od listopada 1941 do maja 1946, w formacjach transportowych (doszedł do stopnia sierżanta), biorąc także od czasu do czasu udział w pokazowych meczach tenisowych z amerykańskimi tenisistami, również służącymi w armii.