Wyjście z walki następuje po zniszczeniu celu, zużyciu środków rażenia lub przy braku warunków do prowadzenia ognia albo w celu wycofania. Powinno być energiczne, uniemożliwiające przeciwnikowi podjęcie przeciwdziałania (otwarcie i prowadzenie skutecznego ognia), a jednocześnie powinno zapewnić zajęcie dogodnej pozycji do kontynuowania ataków na poprzedni lub kolejne cele. Jeżeli drugi atak nie jest konieczny, wyjście z pierwszego ataku jest jednocześnie wyjściem z walki powietrznej. Walka powietrzna może przybierać również charakter niemanewrowy. Ma miejsce wówczas, kiedy strony, lub przynajmniej jedna z nich, dysponują możliwościami wykrywania przeciwnika powietrznego na dużych odległościach i mają środki rażenia naprowadzane albo samonaprowadzające się na cele powietrzne średniego lub dalekiego zasięgu. Wówczas walka powietrzna składa się z dwóch lub trzech początkowych etapów opisanych wyżej (poszukiwanie, identyfikacja, zbliżanie). Atak sprowadza się do odpalenia rakietowego pocisku samonaprowadzającego lub kierowanego z chwilą wejścia przeciwnika w zasięg skutecznego rażenia.