Wyjście z ataku jest przejściem do fazy ponownego poszukiwania przeciwnika na dotychczasowym lub nowym kierunku (kursie lotu), a w innym przypadku może być odejściem z kursu naprowadzania pocisku kierowanego, na kurs powrotny do bazy, do strefy patrolowania lub tankowania itp. Walka powietrzna powinna być również rozpatrywana z pozycji defensywnej. Jeśli jest to walka statków tej samej kategorii (np. myśliwskich) to jej istotą jest wówczas uniknięcie rażenia przez przeciwnika, manewrowanie i przejęcie inicjatywy, a celem takiego postępowania powinno być skuteczne zaatakowanie przeciwnika posiadaną bronią. Jeśli zaatakowany statek powietrzny należy do innej kategorii, o parametrach lotu znacznie poniżej parametrów atakujących samolotów myśliwskich np. jest to samolot bombowy albo transportowy, wówczas obrona sprowadza się do użycia środków mylenia głowic kierowanych pocisków rakietowych, takich jak dipole przeciwradiolokacyjne, odpalane lub holowane pułapki termiczne lub termiczno-elektromagnetyczne, albo użycie środków zakłócania elektronicznego systemów naprowadzania pocisków rakietowych. Samoloty uderzeniowe często posiadają również na pokładzie środki wykrywania zagrożeń i broń służącą do obrony tylnej półsfery.