W maju 1957 zdobył zawodowe mistrzostwo wagi półciężkiej Imperium Brytyjskiego. W tym samym roku stoczył walkę z czołowym pięściarzem tej wagi, Tonym Anthonym, która zakończyła się remisem. Wkrótce Durelle pokonał także niemieckiego mistrza Williego Besmanoffa oraz Amerykanina Clarence Hennanta. Zwycięstwa te umożliwiły mu walkę o tytuł mistrza świata.
Do walki o mistrzostwo Durelle stanął 10 grudnia 1958 w Montrealu, a jego przeciwnikiem był Archie Moore. Moore uchodził za zdecydowanego faworyta. Kanadyjczyk postawił rywalowi niespodziewany opór i już w pierwszej rundzie doszło do trzech nokdaunów na korzyść Durelle’a; według współczesnych przepisów (z wyjątkiem uregulowań federacji World Boxing Council) walka zostałaby zakończona. Jeszcze w piątej rundzie Durelle zadał nokdaun. Ostatecznie jednak Moore przetrwał walkę i w jedenastej rundzie znokautował przeciwnika, zachowując tym samym pas mistrzowski. Walka ta została uznana za jeden z najlepszych pojedynków roku przez sportową prasę kanadyjską. Podobną opinię wyraził znany sędzia bokserski Mills Lane.