Rewanż nie udał się Durelle’emu. Załamany tragicznym wypadkiem łodzi rybackiej w rodzinnej wiosce, który w czerwcu 1959 kosztował życie 35 rybaków, przegrał dwa miesiące później z Moore’em, tym razem przez nokaut już w trzeciej rundzie. W listopadzie tegoż roku uległ również rodakowi George Chuvalo. Od tego czasu stoczył już tylko kilka walk, bez większych sukcesów, by w 1963 zakończyć karierę bokserską. Przez pewien czas próbował również swoich sił jako zawodowy zapaśnik, a także otworzył i prowadził bar. W latach 70. zaatakowany w swoim barze, zastrzelił napastnika. Po głośnym procesie, w którym bronił go (i zyskał sławę) przyszły premier Nowy Brunszwiku Frank McKenna, został uniewinniony.
W Baie-Sainte-Anne otwarto niewielkie muzeum dla uhonorowania osiągnięć Durelle’a. Bokserowi poświęcono biografię (The Fighting Fisherman: The Life of Yvon Durelle, 1981, pióra Raymonda Frasera; „Fighting Fisherman” był przydomkiem Durelle’a) i film dokumentalny (Durelle, 2003, w reżyserii Ginette Pellerin). Durelle znalazł się także w kilku Hall of Fame – Sportu Prowincji Nowy Brunszwik (1971), Sportu Kanadyjskiego (1975) i Boksu Kanadyjskiego (1989).
Kategoria:Kanadyjscy bokserzy Kategoria:Urodzeni w 1929 Kategoria:Zmarli w 2007