Sto Diabłów. Mozaika z czasów Czteroletniego Sejmu – powieść historyczno-obyczajowa Józefa Ignacego Kraszewskiego z 1869 roku.

Pierwotnie drukowana w odcinkach na łamach krakowskiego „Kraju” w 1869–1870. Pierwsze jej książkowe wydanie ukazało się w 1870, nakładem wydawcy „Kraju”. Nie miała więcej wydań za życia autora; ponownie opublikowana po 86 latach (PIW)„Nota wydawnicza” do edycji 1967, s. 348..

Treść Akcja powieści rozgrywa się w Warszawie stanisławowskiej, z okresu obrad Sejmu Czteroletniego. Bohaterem jest młody kniaź Konstanty Korjatowicz Kurcewicz, któremu po śmierci rodziców przyszło borykać się z wieloma życiowymi trudnościami; wskutek komplikacji prawnych i przedłużającego się procesu spadkowego zostaje praktycznie nędzarzem. Zdegustowany atmosferą ówczesnej Warszawy, śmiało występuje publicznie przeciw upadkowi obyczajów warstw wyższych. Tym samym naraża się tytułowym Stu Diabłom, czyli tajnemu stowarzyszeniu ówczesnej „złotej młodzieży”, która m.in. porusza stolicę prowokacyjnymi ekscesami „Beppo” (księcia Józefa Poniatowskiego).