Na tle dramatycznych przejść zubożałego prowincjonalnego księcia, pisarz ukazuje ówczesną libertyńską obyczajowość schyłku szlacheckiej Rzeczypospoltej, malując zarazem sugestywny portret osiemnastowiecznej Warszawy wraz z okolicznościami uchwalenia Konstytucji 3 maja. Tytułowych Stu Diabłów to synonim aroganckiej, rozpasanej młodzieży arystokratycznej, której skutecznie przeciwstawia się zdrowy trzon warstwy niższej (zamożnego mieszczaństwa), nastrojonej patriotycznie i zapowiadającej powstanie przyszłej racjonalniejszej elity. Kolejna powieść Kraszewskiego nacechowana surową krytyką wobec warstwy dopuszczającej do poddańczego upadku Rzeczypospolitej.
Zobacz też Barani Kożuszek
Przypisy
Bibliografia Józef Ignacy Kraszewski: Sto Diabłów. Warszawa: LSW, 1967.
Linki zewnętrzne Sto Diabłów w bibliotece Polona
Kategoria:Powieści historyczne Józefa Ignacego Kraszewskiego Kategoria:Powieści z 1870