Omakaitse (Samoobrona) – estońska ochotnicza formacja zbrojna obrony terytorialnej podczas II wojny światowej.
Historia thumb|Członkowie Omakaitse, 1941 Oddziały Omakaitse zaczęły powstawać spontanicznie po ataku Niemiec na ZSRR 22 czerwca 1941 r. Tworzyli je od lipca partyzanci występujący przeciw Armii Czerwonej, stacjonującej na terytorium Estonii. Bazowali oni na strukturach przedwojennej organizacji terytorialnej Kaitseliit, rozwiązanej przez Sowietów. Oddziały te osiągnęły liczebność ok. 25 tys. ludzi. Początkowo Omakaitse była planowana jako tymczasowa formacja, ale – po zajęciu kraju przez wojska niemieckie i rozpoczęciu nowej okupacji – została ona utrzymana.
Jej podległość była podwójna. Z jednej strony zwierzchnictwo nad nią sprawowały niemieckie władze okupacyjne; był to początkowo komendant policji porządkowej (Ordnungspolizei) płk Wilhelm von Thaden, przydzielony do sztabu wyższego dowódcy SS i policji w Estonii, a od 1 października 1942 r. – wojskowy komendant obszarów tyłowych Grupy Armii "Północ", gen. Franz von Roques. Oddziały Omakaitse podlegały także estońskiemu kolaboracyjnemu samorządowi (Omavalitsus) kierowanemu przez Hjalmara Mäe. W jego składzie działał Departament policji i administracji Omakaitse, na którego czele stał płk Jaan Maide, a od 1943 r.