Bushem Tip O’Neill (demokrata z Massachusetts), spiker w latach 1977–1987 (najdłużej zajmująca tę funkcję osoba zaraz po Rayburnie), stał na czele Izby i jej większości w okresie 6 lat prezydentury Ronalda Reagana i uważany był wręcz za przywódcę liberalnej opozycji wobec konserwatywnej polityki prezydenta Wyżej wymieniane przypadki określano potocznie mianem kohabitacji, kiedy siłą rzeczy władzą musieli się dzielić spiker, który był liderem Kongresu i opozycji, i prezydent. Ten ostatni sprawuje dalej władzę wykonawczą, ale jego pole manewru jest ograniczone przez władzę ustawodawczą Sam Rayburn (demokrata z Teksasu), spiker w latach 1940–1947, 1949–1953 oraz 1955–1961 uważany był za najbardziej efektywnego spikera w historii, ale nie był pierwszoplanową postacią, ponieważ w tym okresie demokraci prawie zawsze obsadzali stanowisko prezydenta, a to on jest nieformalnym przywódcą swej partii. Nawet w krótkim okresie 1955–1961 za ich lidera uchodził dwukrotny kandydat na prezydenta Adlai Ewing Stevenson II Inaczej niż wpływowi spikerzy pokroju Gingricha czy O’Neilla, wielu ich kolegów z racji piastowania tego urzędu, jak np. John W.