McCormack, uchodziło za mniej znaczących i wpływowych od prezydenta ze swojej partii, który, jak już się rzekło, przewodził całej swojej partii, a więc i większości na Kapitolu, używając jej jako bazę dla swoich rządów. Jeszcze inni, jak np. Carl Albert, choć byli znacznie bardziej wpływowi, nie byli uważani za naturalnych liderów stronnictwa w czasie, gdy Biały Dom był w rękach politycznej konkurencji Czasami też dochodziło do sporów i rywalizacji między spikerem i prezydentem z jednej partii.
Sukcesja prezydencka thumb|James Knox Polk (D-TN), spiker w latach 1835-1839, jedyny który został potem prezydentem (1845-1849) Obecnie (od 1947 roku) spiker Izby jest drugą osobą w linii sukcesji (początkowo był trzeci za przewodniczącym „pro tempore’’ w wyniku uchwalenia pierwszego prawa o sukcesji w 1792). Jednakże w 1886 wyeliminowano obu kongresowych liderów z linii, czyniąc pierwszym, przed innymi członkami gabinetu, sekretarza stanu.
Dotychczas żadna osoba poza wiceprezydentem ani nie „odziedziczyła” prezydentury, ani też nie została p.o. prezydenta. Jedynym byłym spikerem wybranym potem na najwyższe stanowisko był James Knox Polk.
Lista spikerów
Zobacz też Przewodniczący Senatu Stanów Zjednoczonych Przewodniczący pro tempore Senatu Stanów Zjednoczonych
Linki zewnętrzne Strona oficjalna spikera