Głoszone przez niego racje, jak na obecny czas, były bardzo radykalne i nowatorskie.
Mówiąc o Brissocie należy poświęcić uwagę jego wielkiemu i niespotykanemu, jak na czasy rewolucyjne, humanitaryzmowi. Dążył on do reformy prawa karnego na takie, które ma poszanowanie dla człowieka. Zwracał uwagę na niesprawiedliwe procesy, a także na istotę kary śmierci. Chciał złagodzenia kar za kradzieże, rezygnując z kar okrutnych i upokarzających i całkowitego odstąpienia od kary, jeżeli kradzież była spowodowana brakiem środków do życia. Ostro krytykował system prekapitalistyczny, wprowadzając pogląd prawa naturalnego. Według wyżej wspomnianej zasady, człowiek powinien posiadać tylko to, co jest mu niezbędne do życia, gromadzenie bogactwa, według prawa karnego, jest przestępstwem. Nie negował jednak własności prywatnej, ale dążył do w miarę równego jej podziału. Brissot wydał dzieło opisujące idealny system karny, w którym podawał rozwiązania na zapobieganie przestępczości, należała do nich, między innymi, trwałość organów prawnych, świadomość społeczna poprzez rozwój szkolnictwa, budowa organów pożytku publicznego, jak szpitale publiczne, bądź zakłady opieki, dążenie do wyeliminowania nędzy i poprawienie skuteczności organów ścigania.