Bożena Janicka w recenzji dla „Filmu” przekonywała, że Różewicz w swoim filmie polemizuje z dotychczasową tradycją polskiego filmu historycznego, proponując widzom „prawdziwą rozmowę z wywołanymi z przeszłości ludźmi, a nie pustym miejscem lub echem; dialog, a nie reakcję czysto emocjonalną”. Tadeusz Sobolewski zauważał, że w dziele Różewicza, Żebrowskiego i Kijowskiego „Romantyczna jest problematyka Pasji, choć nieromantyczny styl i nieromantyczne odpowiedzi”. Rafał Marszałek podkreślił, że główny problem filmu polega na sprzeczności pomiędzy idealizmem a praktycyzmem, a sama Pasja traktuje o niejednoznaczności postaw historycznych. Zdaniem Marii Janion i Marii Żmigrodzkiej Różewicz oryginalnie przedstawił postać Szeli, którą spotyka Dembowski. Szela w Pasji nie jawi się jako „sprzedajne narzędzie austriackiej intrygi, krwawy potwór, zionący nienawiścią i zemstą”, lecz jako zagubiony anarchista „przekonany, że rabacja obali nie tylko ucisk pańszczyźniany, ale i to wszystko, co »niepotrzebne« – państwa, narody, wojska i władze”.