Za pośrednictwem rozmowy Dembowskiego z Szelą reżyser ukazuje „nieuchronną obcość pojęć rewolucyjnej elity i masy, sił społecznych skazanych na sojusz a nieznajdujących wspólnego języka”.
Marcin Maron podkreślał, że „Różewicz z właściwym sobie wyczuciem pokazał konflikt, który targał jego bohaterem, konflikt między świadomością konieczności użycia przemocy w działaniu rewolucyjnym, a główną ideą, jaka przyświecała temu działaniu, czyli utwierdzeniem wolności mającej być w istocie zniesieniem wszelkiej przemocy”. Historyk Andrzej Łepkowski uznał Pasję za dość rzetelne „dzieło historiozoficzne”. Tadeusz Lubelski zauważał, że w chwili premiery Pasja uruchamiała skojarzenia z kinem moralnego niepokoju, o czym miało świadczyć obsadzenie w głównych rolach Piotra Garlickiego i Zbigniewa Zapasiewicza, pierwszoplanowych aktorów z innego filmu „Toru”, Barw ochronnych (1976) Krzysztofa Zanussiego. Tej samej opinii był Marek Hendrykowski, twierdząc, iż Pasja w chwili powstania była „utworem niezwykle aktualnym”, z „sugestywną” i „fascynującą” kreacją Garlickiego w roli Dembowskiego.