„Utah” pozostawał w Veracruz przez prawie dwa miesiące, po czym w drugiej połowie czerwca wrócił na północ do New York Navy Yard na przegląd. Przez następne trzy lata operował w ramach rutynowej służby i prowadził ćwiczenia wzdłuż wschodniego wybrzeża USA i na Karaibach. Działo się to w ramach przygotowań do możliwego wejścia USA do walk w I wojnie światowej.
I wojna światowa thumb|USS „Utah” około 1912 6 kwietnia 1917 po tym, jak USA zadeklarowały wejście do wojny, „Utah” operował na wodach zatoki Chesapeake jako okręt szkolny dla artylerzystów i mechaników, kontynuował tę służbę do 30 sierpnia 1918. Wtedy odpłynął do Wysp Brytyjskich z dowódcą Floty Atlantyckiej wiceadmirałem Henrym T. Mayo na pokładzie.
Obawa przed ewentualnymi atakami niemieckich ciężkich okrętów na duże konwoje przepływające Atlantyk spowodowała, że Amerykanie wysłali na wody irlandzkie silny oddział pancerników-drednotów. Jako część tego planu „Utah” popłynął do Brerehaven, Bantry Bay w Irlandii. Tam stał się okrętem flagowym kontradmirała Thomasa S. Rodgersa, dowódcy 6 Dywizji Pancerników.