Najważniejszym punktem sezonu 1987/1988 były rozgrywane w lutym 1988 roku igrzyska olimpijskie w Calgary. W konkursie indywidualnym Austriak zwyciężył w konkursie skoków i na trasą biegu wyruszył z przewagą ponad minuty nad Hubertem Schwarzem z RFN oraz Hippolytem Kempfem ze Szwajcarii. W biegu musiał jednak uznać wyższość Szwajcara i ostatecznie zajął drugie miejsce, tracąc do zwycięzcy 19 sekund. Trzecie miejsce przypadło reprezentantowi ZSRR Allarowi Levandiemu, który na mecie zjawił się 45 sekund za Sulzenbacherem. Austriak został tym samym pierwszym reprezentantem swego kraju, który zdobył medal olimpijski w kombinacji norweskiej. W zawodach drużynowych wspólnie z Hansjörgiem Aschenwaldem i Güntherem Csarem ukończył rywalizację na skoczni na drugiej pozycji. Dało to Austriakom 16 sekund straty do prowadzących reprezentantów RFN oraz dwie i pół minuty nad zajmującymi trzecie miejsce Norwegami. W biegu Austriacy nie tylko nie dogonili Niemców, ale zostali także wyprzedzeni przez Szwajcarów. Obronili jednak trzecią pozycję i zdobyli brązowe medale. We wszystkich startach pucharowych sezonu 1987/1988 plasował się w pierwszej piątce, równocześnie sześć razy stając na podium. Już w pierwszych zawodach cyklu - 18 grudnia 1987 roku w Bad Goisern odniósł pierwsze zwycięstwo w Pucharze Świata, wygrywając konkurs metodą Gundersena.